فاحشه های ناگهانی…

بده آن عطر که مشکین سازم                                                  
گیسوان را و بریزم بر دوش؛
بده آن جامۀ تنگم که کَسان
تنگ گیرند مرا در آغوش.

بده آن جام که سرمست شوم؛
به سیه بختی خود خنده زنم
روی این چهرۀ ناشاد غمین
چهره یی شاد و فریبنده زنم.

وای از آن همنفس دیشب من
چه روانکاه و توانفرسا بود
لیک پرسید چو از من، گفتم
کس ندیدم که چنین زیبا بود

وان دگر همسر چندین شب پیش
- او همان بود که بیمارم کرد-
آنچه پرداخت، اگر صد می شد
درد زان بیشتر آزارم کرد.

پر کَسِ بیکَسَم و، زین یاران
غمگساری و هواخواهی نیست؛
لاف دلجویی بسیار زنند
لیک جز لحظۀ کوتاهی نیست.

نه مرا همسر و همبالینی
،که کشد دست وفا بر سر من
نه مرا کودکی و دلبندی
.که برد زنگ غم از خاطر من
***
آه این کیست که در می کوبد؟
!همسر امشب من می آید -
وای، ای غم، ز دلم دست بکش
.کاین زمان شادی او می باید

-لب من – ای لب نیرنگ فروش
بر غمم پرده یی از راز بکش؛
تا مرا چند درم بیش دهند
خنده کن، بوسه بزن، ناز بکش…

از سیمین بهبهانی

ده بار این شعر رو خوندم.صدبار خوندم.باز هم کم بود.باز هم باید بخونم.

واقعا …